Στο Διαδίκτυο επί ώρες και χωρίς σκέψη, παίρνουμε ψυχικά απόσταση από το επίκαιρο, καθώς ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα με ποικίλα είδωλα του εαυτού. Είμαστε αλλά και δεν είμαστε ενεργά αναμεμειγμένοι στο να επικοινωνούμε τις απόψεις μας για διάφορα θέματα της ημέρας. Τα είδωλα (avatars) αυτά μας επιτρέπουν να μιλήσουμε μέσω εναλλασσόμενων προσωπικοτήτων που επιτρέπουν την εμπλοκή με έναν άλλο online. Αλλά παρόλο που για παράδειγμα το Facebook φαίνεται να είναι ένα υπόδειγμα του διαφανούς εαυτού, ακόμα και εκεί οι απόψεις μας είναι περισσότερο σαν γρήγορη φωτογραφική λήψη της εμπλοκής μας στον πραγματικό κόσμο. Έτσι οι έφηβοι που χρησιμοποιούν τα γραπτά μηνύματα κ.λπ., δεν οδηγούνται από επιθυμίες, αλλά από την καταπίεση. Οι αγχωμένοι γονείς της εποχής μας, σε αντίθεση με τον προηγούμενο αιώνα, δεν αφήνουν τα παιδιά τους να παίζουν μεταξύ τους στους δρόμους .Αντίθετα, στήνουν αμέτρητες δραστηριότητες για τα παιδιά που σπάνια έχουν την ευκαιρία να κάνουν γνωριμίες, εκτός από το internet. Ίσως, λοιπόν, η ανάπτυξη ενός εικονικού εαυτού που ασχολείται με γρήγορη και ρηχή ομιλία – το twitting επιτρέπει μόνο 140 χαρακτήρες ανά επικοινωνία – αποτελεί μια μορφή συμβιβασμού μεταξύ διαφάνειας και απόλυτης σιωπής. Αυτός ο κρυπτικός λόγος κρατά τους ανθρώπους σε επικοινωνία μεταξύ τους, αλλά όχι εξ επαφής. Ελάχιστα αποκαλύπτονται για τον εαυτό κι ελάχιστα εμπλέκεται ο άλλος. Εκείνο που έχουμε αντί για βάθος επικοινωνίας είναι θεάματα νοητικής ρηχότητας.
ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ 