Η ψυχοπαθολογία του κινητού τηλεφώνου

Εξάρτηση και κατοχή κινητού τηλεφώνου «στο οποίο ο συγγραφέας, ο ψυχολόγος Luciano Di Gregorio, μας αναφέρει ότι η σχεδόν εμμονική ανάγκη να μην αποχωριστούμε ποτέ από το κινητό είναι ένδειξη δυσκολίας στη σχέση με τον έξω κόσμο και εγγενούς φόβου μήπως σε απορρίψει ο άλλος και νιώσεις μόνος. Η αποστολή ενός SMS, για παράδειγμα, σας δίνει την ευκαιρία να δοκιμάσετε το έδαφος σχετικά με τις προθέσεις και τη διαθεσιμότητα του άλλου, χωρίς να εκτεθείτε υπερβολικά σε περίπτωση πιθανής άρνησης. Το κινητό τηλέφωνο μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως ένας τρόπος για να κρατήσετε υπό έλεγχο το άγχος αποχωρισμού, προσφέροντας συγκεκριμένη υποστήριξη για να διατηρήσετε ιδανικά την παρουσία του άλλου ζωντανή. Ακόμα κι αν είναι απενεργοποιημένο, η απλή παρουσία του έχει μια καθησυχαστική επίδραση, δεν χρειάζεται να τηλεφωνούμε συνεχώς στο άτομο που μας λείπει, απλώς γνωρίζοντας ότι μπορούμε να το κάνουμε αυτό μας καθησυχάζει. Γι’ αυτό του αποδίδεται ο ρόλος ενός μεταβατικού αντικειμένου, καθώς αντιπροσωπεύει το άτομο που προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε. Είναι ένα πραγματικό αντικείμενο αλλά ταυτόχρονα είναι φανταστικό, ή μάλλον, είναι φανταστικό το ότι αντικαθιστά το απών πρόσωπο.

Η ικανότητα του ενήλικα να αντέξει τη μοναξιά εξαρτάται από τον εσωτερικό συναισθηματικό κόσμο που έχει χτίσει μέσα από τις εμπειρίες που έζησε στην παιδική του ηλικία. Ένας συναισθηματικός κόσμος που αποτελείται από σημαντικές παρουσίες και σχέσεις στις οποίες βασίζεται η οικοδόμηση της ατομικότητας και που καθιστά δυνατή την εμπιστοσύνη στην ύπαρξη του άλλου ακόμη και κατά την απουσία του. Η ελπίδα να βρει το προσωρινά χαμένο αντικείμενο αγάπης, δίνει τη δύναμη να ανεχτεί τον χωρισμό και να υπομείνει τη στιγμιαία απουσία του και είναι η βάση για να αφοσιωθεί, στην πραγματική ζωή, στην εργασία που θα βιωθεί ως προσωρινή απώλεια συναισθηματικής δέσμευσης προς τον άλλον, γνωρίζοντας ωστόσο ότι η σχέση μπορεί στη συνέχεια να ανακτηθεί.

Και είναι ακριβώς η σιγουριά ότι ο άλλος υπάρχει ακόμα και κατά την απουσία του που κάνει τον χωρισμό ανεκτό. Όπως εξηγεί ο Di Gregorio:

«Καταλήγουμε να καλούμε κάποιον χωρίς συγκεκριμένη επιθυμία, αλλά ακριβώς επειδή θέλουμε να αποφύγουμε, το συντομότερο δυνατό, ακόμη και την αόριστη επίγνωση της πιθανής απώλειας ελέγχου στο περιβάλλον, στο οποίο τοποθετούμε τον άλλον-έξω-από-εμάς ως δυνητικά χαμένο για πάντα».